Plesierige Engel

Ek het Plesierengel van Leon van Nierop gelees. Die nuwe uitgawe. Ek het die oorspronklike Plesierengel van 1998 op hoërskool gelees en was destyds taamlik beïndruk met die gewaagde storie want Leon opgedis het. Gedurende my hoërskoolloopbaan het ek elke twee weke ses na agt boeke uitgeneem. Soms het ek nie almal gelees gekry nie maar ek het ‘n baie intensiewe effort ingesit… Ek dink nie ek kan ‘n kwart van die titels onthou wat ek gelees het nie maar dit was waar ek met Deon Meyer, Marita van der Vyfer, Leon van Nierop, PG du Plessis, Francois Bloemhof en nog ‘n skare ander skrywers kennis gemaak het. (Is daar ‘n versamelnaam vir ‘n klomp skrywers bymekaar?)

Dis maklik 12 jaar gelede wat ek die eerste Plesierengel gelees het maar ek wonder half of die oorspronklike een nie beter was nie. Die nuwe een is goed maar dit leen te veel ideesvan huidige of onlangse populêre literatuur. Die tattoo deel uit Stieg Larsson se Millenium I, talle verwysings na ’50 Shades,’ om maar twee te noem.

Ek sou graag die 1998 edisie weer wil lees, sal dit maar in die biblioteek gaan opsoek want ek kon dit nog nie op die internet opspoor nie. Die storie agter Tristan in die vorige weergawe was baie meer boeiend, die hedendaagse een effe geforseerd. Maar ja, Ou Leon het ons gewaarsku om nie in gelukkige eindes te glo nie, nê?

Ek voel ook so half of die poging effe desperaat is en ek sukkel met die aanvaarding van die geloofwaardigheid daarvan. Die ding vloei nie so lekker nie… Gelukkig was die taalversorging goed en het die dialoog nie tot ‘n gekners van tande gelei nie. Alles in ag genome moet ek erken dat die Plesierengel wel darem plesierig was en net net genoeg was om die 6 ure op die vliegtuig mee te verwyl.

Groetnis47463827_0_Img2

Advertisements

en toe skryf hy vir Ryno dood

Ek weet nie lekker hoe om te voel nie. Gisteraand, eintlik net na middernag, het ek die laaste bladsy van die heruitgawe van Leon van Nierop se ‘Wolwedans in die skemer’ gelees. Die fliek het ek so twee weke terug gaan kyk, was beïndruk met die storie en die karakters, die hele gevoel van die rolprent.

Die boek het ek ook baie geniet. Leon van Nierop het ‘n baie spesifieke manier van skryf wat soos ‘n kitaarsnaar deur al sy boeke loop. Ek kla nie, dit lees lekker en die stories bied ‘n paar uur se reis op ‘n kronkelpadroete uit die werklikheid uit.

Ek het die Ryno karakter baie geniet, hy ís so maklik om op verlief te raak… Die feit dat ek geweet het hoe hy lyk het my seker ook beïnvloed maar ek dink dat ek steeds van hom sou hou al het ek hom net op papier leer ken. Oor Jan Joubert se eksentrieke waansinnigheid sou ek ook graag meer wou weet. Jan se karakter het nie vir my sterk genoeg deurgekom nie. Ryno se gevoel en persoonlikheid het my herinner aan ‘n vriend wat ek gehad het toe ek geswot het, kom ons noem hom Bok. Oor hom sal ek julle eendag nog vertel…

Hier aan die einde van die rolprent het ek ‘n taamlike sug van verligting geslaak toe hul nie die kombers oor Ryno se kop trek toe die paramedici hom in die ambulans laai nie – ek kan verkeerd gekyk het maar vir my het dit gelyk of daar vir hom ‘n kans vir oorlewing is en daarmee saam, na ‘n lang periode van herstel, fisioterapie en traumabehandeling, sou hy en Sonja hul lewe saam kon aanpak. Ek hou van ‘n ‘happy ever after’ en ek is nie skaam daaroor nie.

Aan die einde van die boek trek hulle toe ‘n moerse haas uit die motorbike helmet uit en trek ewe stemming  die kombers oor Ryno se gesig – wat ‘n skok op my gestel! Ek het eerlikwaar gehoop dat die boek sal eindig waar Sonja langs Ryno se hospitaalbed sit, met haar hand wat Ryno se hare streel en Ryno wat stadig sy oë oopmaak en lui glimlag as hy sien wie langs hom sit. Toe nou nie. Leon het vir Ryno doodgeskryf.

Dalk moet ek die oorspronklike ‘Wolwedans in die skemer’ in ons biblioteek gaan soek, dalk draai die storie daarin anders uit?! Ek kan egter nie onthou dat ek die boek ooit daar gesien het neffens ‘Adrenalien,’’Plesierengel’ en die res nie. Nou dat ek daaraan dink, daar is nogal sterk ooreenkomste tussen ‘Plesierengel’ en ‘Wolwedans…’

Groetnis