Bietjie mosterd na die maal maar vanaand was die behoefte daar

Ons was een Saterdagaand in Maart by ‘n braai by vriende van ons se huis. Hulle baba was op daardie stadium in twee weke oppad en, nodeloos om te sê, die hele aand se gesprekke het rondom swangerskap en babas en ouerskap gegaan. Ek het so gesukkel om my pose te hou want ons was al n rukkie, eintlik al meer as ‘n jaar, gereed om weer swanger te raak maar kon nie weens n reis na Kenya laat laasjaar en die gepaardgaande geelkoorsinspuiting wat daarmee saamgaan, onder andere.

Ten tyde van die betrokke braai was ons al bykans twee maande besig om weer te probeer. Die onsekerheid van gaan-die-ektopiese-swangerskap-spook-ons-weer-besoek of gaan-my-polisistiese-ovariums-ons-toelaat-om-weer-swanger-te-raak het vir my en Manlief taamlik bloots gery en my emosies was in ‘n taamlike warboel. Boonop is daar ‘n hele swetterjoel amper-mammas en babas om ons, iets wat die verlies en die gesukkel glad nie makliker maak nie. Die braai en die geselskap was dus nie vir my baie maklik nie.

Nadat ons laat aand by die huis gekom het, het ek my in die badkamer met ‘n natgepiepiede swangerskap toets bevind wat voor my oë besig was om nie net een nie, maar twee strepies te ontwikkel! Ek en Manlief was in ekstase! Ek het die Maandagoggend vir ‘n bloedtoets gegaan en ‘n afspraak by die gineakoloog gemaak. Deur die loop van die dag het ek ligte krampies ervaar maar google het gesê dis normaal, ek moenie te veel worry nie. Dinsdag was die krampies steeds daar maar teen die aand se kant het ek ‘n geweldige pyn in my skouer ontwikkel en ek was kortasem. Ek kon ook glad nie plat lê nie, my diafragma en skouer was so seer dat ek nie behoorlik kon asemhaal nie.

Die Woensdagoggend was ek so wit soos ‘n laken en Manlief het met my na die gineakollog toe gejaag, so vinnig soos ‘n mens op ‘n grondpad kan jaag wat vrot is van die gate met ‘n vrou wat sukkel om asem te kry en skrou elke keer as die bakkie net ‘n aks te veel skud. Die gineakoloog het ons vrese bevestig: weer ‘n ektopiese swangerskap, selfde plek as die vorige keer maar die keer het die buis gebars en daarmee saam die gepaardgaande interne bloeding.

Vier weke na die noodoperasie het Manlief saam met my die gineakoloog gaan sien om ons opsies te bespreek. Groot was ons verbasing toe die Dokter aanbied om vir ons die fotos van die operasie te wys. Ek vermoed hy het net so groot geskrik toe ons opgewonde ons koppe knik en ja sê… Die eerste foto het die 2.5 liter bloed wat in my buik was gewys, die tweede ‘n nabyskoot van die gebarste fallopiusbuis. Dit is moeilik om jou in te dink dat weefsel so uitmekaar geruk kan word, die naaste wat ek aan ‘n beskrywing kan kom is die prentjie van ‘n dinamietkers wat in ‘n Tom and Jerry strokiesprent ontplof. Die derde foto het die afgebinde buis getoon en die vierde ‘n foto van die gesonde buis, ovarium en baarmoeder. My mond het oopgehang, dit was so ongelooflik om die fotos te kon gesien het, so bevoorreg! Ek wens ek kon die fotos hier wys maar ek dink die meerderheid mense sal hulle doodgril daarvoor. Die fotos het baie gehelp om ons gemoedere tot ruste te bring.

Al wat nou oorbly is om die natuur sy gang te laat gaan en nie oorhaastig te raak nie, all in due time ja…

Groetnis

Advertisements