‘n Kasteel in die woestyn

Sondag, in die boekwinkel, opsoek na Deon Lamprecht se Tannie Pompie se oorlog, kom ek af op ‘n boek van Malene Breytenbach, Eenoogkoning. Ek het al vantevore een van haar boeke gelees, Pluimprinse. Die storie was mooi en die omgewing bekend maar die karakters se praat was nie vir my so lekker op die oor nie. Uit pure nuuskierigheid tel ek toe Eenoogkoning van die rak af op.

Ek bekyk die boek van voor en agter maar die inligting is min, loer toe maar bietjie binne-in. Daar blyk liefde, verlies en bietjie geskiedenis tussen die blaaie te wees.

En die Duwisib-kasteel in die suide van Namibië.

61OR4SB3SAL._SL1000_

Ongelukkig is die kasteel op die voorblad nie die Duwisib-kasteel nie. Ek het nog nie die boek begin lees nie so ek weet nie of daar nog kastele ter sprake is nie, maar indien daar nie is nie, het iemand nie hul huiswerk gedoen nie…

Ek en Manlief het die Duwisib-kasteel ‘n paar jaar terug besoek en verwonderd deur sy gange gedwaal. Die kasteel is in 1909, na afloop van die Duitse-Nama oorlog deur Baron Kaptein Heinrich von Wolf gebou. Die Baron het egter in 1916 tydens die Eerste Wêreldoorlog gesneuwel en die Barones, wat ten tyde van sy afsterwe in Duitsland was, het net nooit weer teruggekeer na hul kasteel in die woestyn nie. DSC_0192

DSC_0166

DSC_0156

DSC_0182

Die kasteel behoort deesdae, na ‘n handvol eienaars, aan die staat en word goed onderhou. Ai, as daardie mure tog kon praat…

Groetnis

Advertisements
Gallery

Kolmannskuppe

Net Ek het my vandag laat verlang na Kolmanskop (of Kolmannskuppe) buite Luderitz, in die suide van Namibië. Die spookdorp het sy onstaan in 1908 gehad, te danke aan diamante, maar diamante het ook binne 40 jaar die einde van die dorpie beteken toe ‘n ryker bron van hierdie klippies weer op ‘n ander plek ontdek is.

DSC_0315

DSC_0308

DSC_0243

DSC_0247

DSC_0289

DSC_0242

Groetnis

Stuur vir my ‘n poskaart…

Ek en my sussie is ywerige ondersteuners van Yuppiechef.com. Afgesien van afslag hier en daar, buitengewone items, goeie diens en die opwinding om iets deur die pos of koerier te ontvang, word elke pakkie wat afgelewer word vergesel deur ‘n yskasmagneet en ‘n kaartjie met ‘n persoonlike boodskap. Dit is soos om ‘n briefie te kry van ‘n ou bekende, dit laat ‘n mens so ‘n bietjie spesiaal voel. Die ander lekker van die kaartjie is die feit dat jy dit langs die stippelyn kan skeur en dan die voorste helfde as ‘n poskaart kan gebruik – iets wat ek en sussie so af en toe doen. Ek moet bieg dat ons dit lanklaas gedoen het, hopelik sal ons in 2015 meer moeite daarmee doen.

So lyk een van my poskaarte wat ek twee jaar terug vir haar gestuur het:

namibsandmol

Alhoewel daar molle in Namibië is, is die namibsandmol (en die gepaardgaande wetenskaplike naam) suiwer fiktief. Tydens my en Manlief se 2012 Namibiese toer het ons oral stapels klippe opgemerk en dis waar ons verbeelding oorgeneem het en die gespierde namibsandmol sy oorsprong gekry het. Die spatsels wit klip teen die koppies (nee dit was nie dassiemis nie – ken darem die verskil tussen ‘n witklip en ‘n witgekakte klip) is ook toe sommer die mol se toedoen, by gebrek aan meer kennis en ‘n beter verduideliking.

Groetnis