Griet skryf ‘n sprokie

Die geel omslag van Marita van der Vyver se Griet skryf ‘n sprokie bespring my mos toe nou die dag in ‘n tweedehandse boekwinkel. Ek dink ek was Graad 9 toe ek dit die eerste keer gelees het, wou dit nog altyd weer gelees het, so toe gaan dit maar saam huistoe.

As 15 jarige, besef ek nou, kon ek defnitief nie alles begryp wat ek gelees het nie. Tog het die boek, die storie en die manier van storievertel, destyds ‘n groot indruk op my gemaak (alhoewel ek vermoed dat die gevryery tussen die bladsye ook ‘n groot invloed gehad het). En Griet skryf ‘n sprokie se tweede lees as volwassene het my nie telleurgestel nie, nie in die minste nie. Nee, Marita mag maar skryf.

Wat ek wel besef het, nadat ek die boek sag toegemaak het, langs my neergesit het en hande gevou agteroor gaan sit het, was dat die regte (of verkeerde) boek op die regte (of verkeerde) tyd ‘n ongelooflike invloed op ‘n mens se denkwyse kan hê. (Op hierdie punt kan ons nou begin debatteer oor ouderdomsbeperkings, emosionele intelligensie en kennis-is-mag…)

Keer op keer was sinne en paragrawe in die storie vir my soos ‘n spieël waarin ek my eie manier van dink herken het. En dit is nie noodwendig ‘n slegte ding nie. Vandag kan ek Griet en haar sprokies meer waardeer ja, dit is waar, maar as ek die tyd kon terugdraai sou ek weer op ‘n Dinsdagmiddag na skool uit my ma se kar geklim het, die boek saam met 3 ander by die biblioteek gaan uitneem het en dit weer gelees het en my weer verwonder het aan die sprokieswêreld wat tussen die bladsye op my gewag het.

Vandag is ek wie ek is en ek hou van wie ek is. Baie mense en baie boeke het ‘n invloed gehad op my emosionele grootword en sonder hierdie tydige (en soms ontydige) invloede sou ek mos nie ek gewees het nie?

Mense, dis lekker om lief te wees vir lees!

Groetnis

Blou van onthou of nie onthou?

Marita van der Vyver se “Die blou van onthou” het so ‘n paar weke gelede op my leeslysie beland toe my sussie dit in my hande gestop het en aanbeveel het dat ek dit lees. Nie dat dit moeilik was om my te oortuig nie, Marita het my nog nooit in die steek gelaat nie.

Ek was weereens beïndruk met haar vermoë om moeiteloos in tyd rond te reis, soos sy ook gemaak het in “Griet skryf ‘n sprokie” (sprokieswêreldreis tel ook!) Haar fokus op die fynere details van elke era waarin die storie afspeel het my ook weereens laat besef hoeveel navorsing in die skryfproses ingaan. Dit is nie net ‘n geval van maak die verbeelding los en laat hom/haar hardloop nie, nee-nee, jy kan skryf wat jy wil maar as dit nie ‘n serp van geloofwaardigheid dra nie, help dit niks.

Afgesien van die stories wat saam-saam, soos die blou portugeuse teëls teen die mure, die verhaal vorm, was ek beïndruk met die ontknoping en die einde van die boek. Vir ‘n slag het ek nie so gekul gevoel, so asof die skrywer my nog ‘n paar paragrawe skuld nie. Toe die agterblad en die laaste blad mekaar met ‘n ligte plofgeluid ontmoet het, was ek tevrede.Die-blou-van-onthou-front-