Vir ‘n sonskyn-bessiebos man

Haar bors dein sigbaar wanneer sy die soet sitrusstoom behaaglik inasem terwyl sy luister na sy naderende voetval op die plankvloer van hul slaapkamer. Sy hou haar oë geslote terwyl sy wag vir sy vingerpunte om oor haar hare te streel, soos altyd as hy haar groet na ‘n lang dag.

Hy versteur die gety wanneer hy sy moeë lyf tussen haar rug en die bad se rant laat insak. Haar seepbelhalslyn stoot op en af oor haar bors soos n nagrok wat kleef op n warm bergwindnag. Sy lê agtertoe sodat haar kop op sy skouer kan rus. Sodat sy met net n effense draai van haar gesig haar lippe teen sy nek kan druk, hom sag in sy nek kan soen en sy sonskyn-bessiebos reuk diep kan inasem. Sy knieë verrys weerskante van hare uit die soel water en anker hulself wyd teen die wit enamel. ‘n Handvol borrels gly oor sy bobeen, skaam-skaam teen sy binnebeen af, terug water toe. Sy lig haar knieë om hul paralel teen syne aan te lê, haar vel porselein, syne sonbruin.

Die gety eb en vloei teen hul velle en fluisterings van lemmetjie en suurlemoen, selfs ‘n bietjie bergamot, tuimel saam met die stoom deur die vertrek. Sy arms volg die vorm van die bad se rant en sy vingers tas ingedagte oor die sementsoom tussen die enamel en die teëls. Sy vou sy kniekoppe toe met haar handpalms, trek spelerig aan die liggoud hare op sy skene. Sy arms glip deur haar kieliebakke, vou om haar lyf en trek haar nader aan sy bors, stywer teen sy lyf vas. Sy skep ‘n bakhand vol skuim en giet dit in die klofie tussen sy voorarms en haar borste. Dit sypel stadig weg tussen die porselein en sonbruin van hul ineengestrengelde lywe, sypel weg soos die dag se gejaag en frustrasie wegsypel wanneer hul lywe mekaar na ‘n lang dag vind en weer heelmaak.

Advertisements

Iewers langs ‘n stofpad

Hy kan sy oë nie van haar af hou nie. Haar gevryde lippe, die vonkel in haar stormblou oë. Haar bors dein effe op en af, hy herken nog sy ritme daarin. Hy sien die vlekkelose blos oor haar wange, waardeer weer die rondings van haar lyf wat oomblikke tevore nog sy handpalms volgelê het, die vrou wat kortstondig maar blywend besit geneem het van sy rede en hede.  Hy trek sy gulp stadig op terwyl hy haar dophou. Haar oë loer wimperskaam na hom. Hy sien hoe sy ingedagte haar klere regtrek, met haar hand oor haar hare tas en met haar wys- en middelvinger oor haar lippe streel. Daai lippe wat ondeund glimlag, wat smeek vir nog.
“Ek weet nie hoe ek jou ooit gaan kan los nie,” bely hy terwyl hy traag haar rug na hom draai om die kalkstof daarvan af te vee.

‘n Ander man se vuur

“Moenie so naby aan my staan nie…” Waarsku hy toe sy langs hom inskuif voor die braaivleisvuur. Die brandende houtstapel tuimel lomp ineen en ‘n dwarreling vonkies verdwyn in die skoorsteen op. Die vlamme lek aan die stukke ongebrande hout wat nou nader aan die hittebron beland het. Die kole gloei rooiwarm tussen die as daaronder. Binne in die huis doef-doef een of ander popliedjie en iemand vertel iets in ‘n opgewonde stem terwyl die res skater van die lag. Hy staar ingedagte na die vlamme, neem ‘n sluk van die bier in sy hand maar kyk nie in haar rigting nie.

“Hoekom nie?” Sy maak nie aanstaltes om te skuif nie. Die geknetter van die vuur vul die stilte tussen hulle. Die vingers van die hand wat sy bier vashou streel ingedagte oor die kurwes van die bottel terwyl die vlamtonge steeds sy oë gevange hou. Sy wysvinger trek sirkeltjies oor die nek van die bottel, sy duim streel op en af oor die riffels op die etiket. ‘n Ligte bewing trek deur haar lyf. Hy breek die gewag met ‘n gedempte stem:

“Want langs jou is ‘n muur en ek wil jou daarteen vasdruk en deurmekaar vry.” Die musiek raak sagter, word vir ‘n oomblik stil voordat die volgende treffer begin speel.

“Wat keer jou?”

“Jy is nie myne nie.”

Sy knik en bly stip voor haar kyk. Die kole raak al meer, die vlamme al minder.

Anderkant die glas

“Is dit nie wonderlik hoe twee mense so sonder draadwerk, so platonies, vriende kan wees nie?” Vra sy aan hom terwyl hulle voor die venster staan en na buite kyk na waar hul wederhelftes nadergestap kom. Die twee mense aan die anderkant van die venster loop langs mekaar en die vrou beduie na iets op ‘n kamera se skermpie terwyl die man ingedagte knik. Die vrou glimlag vir hom en hul skouers skuur teen mekaar soos hul in die breë voetpad opgestap kom. Die man glimlag terug en die vrou kyk vinnig weer af na die kamera in haar hand. Hul gesigte is naby mekaar en dit lyk of die vrou aandagtig luister hoe die man iets aan haar verduidelik terwyl hy die kamera uit haar hande neem en dit speels op haar rig.

“Dit is ja.” Beaam hy, terwyl hy sy arm om haar lyf sit en haar weer kortstondig teen hom vasdruk.IMG_1567