Iewers langs ‘n stofpad

Hy kan sy oë nie van haar af hou nie. Haar gevryde lippe, die vonkel in haar stormblou oë. Haar bors dein effe op en af, hy herken nog sy ritme daarin. Hy sien die vlekkelose blos oor haar wange, waardeer weer die rondings van haar lyf wat oomblikke tevore nog sy handpalms volgelê het, die vrou wat kortstondig maar blywend besit geneem het van sy rede en hede.  Hy trek sy gulp stadig op terwyl hy haar dophou. Haar oë loer wimperskaam na hom. Hy sien hoe sy ingedagte haar klere regtrek, met haar hand oor haar hare tas en met haar wys- en middelvinger oor haar lippe streel. Daai lippe wat ondeund glimlag, wat smeek vir nog.
“Ek weet nie hoe ek jou ooit gaan kan los nie,” bely hy terwyl hy traag haar rug na hom draai om die kalkstof daarvan af te vee.

Advertisements