Plesierige Engel

Ek het Plesierengel van Leon van Nierop gelees. Die nuwe uitgawe. Ek het die oorspronklike Plesierengel van 1998 op hoërskool gelees en was destyds taamlik beïndruk met die gewaagde storie want Leon opgedis het. Gedurende my hoërskoolloopbaan het ek elke twee weke ses na agt boeke uitgeneem. Soms het ek nie almal gelees gekry nie maar ek het ‘n baie intensiewe effort ingesit… Ek dink nie ek kan ‘n kwart van die titels onthou wat ek gelees het nie maar dit was waar ek met Deon Meyer, Marita van der Vyfer, Leon van Nierop, PG du Plessis, Francois Bloemhof en nog ‘n skare ander skrywers kennis gemaak het. (Is daar ‘n versamelnaam vir ‘n klomp skrywers bymekaar?)

Dis maklik 12 jaar gelede wat ek die eerste Plesierengel gelees het maar ek wonder half of die oorspronklike een nie beter was nie. Die nuwe een is goed maar dit leen te veel ideesvan huidige of onlangse populêre literatuur. Die tattoo deel uit Stieg Larsson se Millenium I, talle verwysings na ’50 Shades,’ om maar twee te noem.

Ek sou graag die 1998 edisie weer wil lees, sal dit maar in die biblioteek gaan opsoek want ek kon dit nog nie op die internet opspoor nie. Die storie agter Tristan in die vorige weergawe was baie meer boeiend, die hedendaagse een effe geforseerd. Maar ja, Ou Leon het ons gewaarsku om nie in gelukkige eindes te glo nie, nê?

Ek voel ook so half of die poging effe desperaat is en ek sukkel met die aanvaarding van die geloofwaardigheid daarvan. Die ding vloei nie so lekker nie… Gelukkig was die taalversorging goed en het die dialoog nie tot ‘n gekners van tande gelei nie. Alles in ag genome moet ek erken dat die Plesierengel wel darem plesierig was en net net genoeg was om die 6 ure op die vliegtuig mee te verwyl.

Groetnis47463827_0_Img2

Advertisements