My liewe tyd

Ek is in my derde week terug by die werk. Vanaf ek hier ingestap het was dit nog net een malle rondhollery maar ek hanteer dit. Die Kleinman groei ‘n barshou, raak by die dag ouliker en floreer by die creche. Manlief het sy eerste oesseisoen by die nuwe werk oorleef en alhoewel daar maar baie uitdagings is lyk dit darem of die skuif ‘n goeie ding was.

Maar ek, ek kry nie veel tyd vir myself nie. (Ek kla nie, julle sal nou sien.) Tussen my mamma-dinge en my vroulief-dinge is daar saans nie tyd vir die dinge waarvoor ek so lief is nie: ‘n storieboek, ‘n stukkie hekelwerk, ‘n bietjie naaldwerk. Alles het agterwee gebly.

Maar alles is darem nie verlore nie (en dis nou hoekom ek sê ek kla nie): my teetye en middagetes by die werk span ek nou maar in vir my-tyd. ‘n Halfuur se boeklees deur die loop van die dag doen wondere en mens kan nogal ‘n hele paar steke hekel in ‘n halfuur se tyd. Ongelukkig is dit nou nie prakties om my naaldwerkmasjien saam te sleep werk toe nie…

‘n Week se middagetes en halfure was dus ‘n aanvaarbare prys om te betaal om die vierde boek in die Millennium reeks van Stieg Larsson te kon deurlees. Volgende aan die beurt is ‘n breipatroon vir ‘n pullover vir die Kleinman en ‘n hekelpatroon vir hom vir ‘n groter mussie (want die weer hier by ons hou nie altyd by die seisoene nie). Hulle sê mos ‘n boer (of in die geval ‘n boervrou) maak ‘n plan…

Groetnis

Advertisements

11 weke al?

Ek het skandalig lanklaas iets op my blog geskryf, ek weet, ek weet… 

Maar ek het darem n goeie verskoning: Vandag, 11 weke gelede, het ek geboorte geskenk aan die mooiste, dierbaarste seuntjie. ‘n Liefdevolle bondeltjie van 3.03kg, 51cm lank, wat binne oomblikke, sonder om te blik of bloos, my en Manlief se lewens gevul het met ‘n heel nuwe doel en betekenis.
Vandag is ons seuntjie al ‘n volle 11 weke oud en by verre die pragtigste dingetjie wat sy mamma al ooit gesien het. Die laaste week of twee glimlag hy so af en toe vir ons en maak die mooiste geluidjies as ons met hom gesels! Oo, ek kan liries raak oor die kind van my…

Ag, ek wou net bietjie brag…

Vanoggend lê hy langs my in die bed en slaap, op die naat van sy ruggie, arms uitgestrek, salig. Ek ht langs hom ingesluimer en toe ek wakkerskrik kyk ek vas in twee groot blou ogies wat staar na my. Toe hy besef ek is wakker gee hy my die mooiste grootste glimlag wat ek nog gesien het! Ag jinne moeder, wat ‘n seëning is hy nie…

Groetnis

Koors

Ek was ook skepties. En bang. Want Deon Meyer is sinoniem met misdaad, spanning en Bennie Griessel. ‘n Post-apokaliptiese wêreld? Memoires? Nico Storm? Sê nou maar dit is so ‘n Mad Maxerige besigheid vol weird wetenskapfiksie en voorvader geeste en grafte? Nee, dit wou net nie sitplek kry by my nie…

Maar toe is ons toevallig in die Kaap vir ‘n kursus toe Koors by die Drostdy Teater in Stellenbosch bekend gestel word. My sussie het vir ons kaartjies gekoop en ons het vir ons opgedress in sykouse en high heels. (‘n Pregnant fairy in high heels? Dis ek daai!) ‘n Geleentheid om Deon Meyer in lewende lywe te ontmoet en vlugtig met hom te gesels terwyl hy vir jou sy boek teken was rede genoeg om die koue aan te durf en jou brein (en hart) oop te stel vir Koors.

Hy lees vir ons ‘n stukkie voor uit die boek en gesels dan, sonder om die storie weg te gee, oor die boek en waar die idee vandaan kom en hoe hy dit benader het. Zoë Brown lees nog ‘n paar stukke uit die boek en ek kry so ‘n krieweling en daai hoek slaan vas. Die boek is iets heeltemal anders maar dis Deon Meyer en dit gaan die tyd werd wees. Manlief moet maar ‘n kosmaakbeurt of twee vat.

Ek het my tyd gevat en rustig gelees want ek wou soveel as moontlik details en nuanses raaklees. En dit was ‘n reis en ‘n half saam met Nico Storm en al die ander karakters. ‘n Hele klomp uiteenlopende karakters met min-of-meer dieselfde doel voor oë maar elkeen met ‘n eie idee oor hoe om dit te bereik. Verskuilde agendas, kinkels in kabels…

Ek was skepties maar ek is oortuig. Ek is skaam om te erken dat ek getwyfel het.

Dit was die leestyd werd.

Groetnis

EDIT: Ek gaan ‘n ertjie kraam as iemand weer vir my sê dat hulle nie van ‘Koors’ gehou hete nie omdat Bennie Griessel nie daarin is nie. O my liewe koek! Deon Meyer is soveel meer as net Bennie Griessel! Bennie is fantasties maar Bennie is nie al waartoe Die Meesterlike Mnr Meyer tot staat is nie..

Die Katte

Manlief se bakkie kom so ‘n paar weke terug in ons werf ingery. Dis reeds donker buite en dis daardie stadium van die jaar waar die temperatuur sommer drasties val as die son eers agter die berg ingeduik het. Ek sit die ketel aan en wag dat hy moet inkom vir koffie. En ek wag en ek wag en hy kom nie uit nie. Ek trek toe maar ‘n dik baadjie aan, sommer een van syne wat oor ‘n stoel hang, en het net in die rigting van die agterdeur begin beweeg toe ek sy voetstappe op die stoep hoor. In sy arms hou hy ‘n gitswart bol vas en my hart sink. Ek sien nog nie kans vir troeteldiere nie, my hart is nog te broos na ons minder as ‘n jaar terug die rifrug ook aan die dood moes afstaan. Die swart bolletjie roer in sy arms en loer vir my met groen-blou babakatjie oë.

“En die?”

“Daar is nog twee. Hulle was daar by die hek.” Manlief glimlag en streel oor die katjie se koppie.

Ek gryp ‘n beker melk en ‘n bak en ons stap hek toe. Daar sit die ander twee katjies ewe gedienstig onder die custard-appel boom. Hulle laat hulle nie twee keer nooi toe ek die bak met melk neersit nie en ons hou hulle ‘n rukkie dop terwyl hulle gulsig drink. Waar sou die ma-kat wees? Hulle lyk ongeveer 5 weke oud, hoe is dit moontlik dat ons nou eers bewus raak van hulle? Toegegee, daar is 3 store en baie wegkruipplek…

Die volgende oggend is daar geen teken van die katjies nie maar toe ek na werk, by die hek inry sit Manlief plat op die gras met nie 3 nie, nie 4 nie, maar 7 klein katjies bo-op hom. Die 3 swart katjies het 5 geword en daar is 2 grys strepie-katjies ook by.

Oor die volgende paar dae neem die katjies hul intrek op ons stoep en begin bietjie lyf kry van melk en klein-katjie-kos. Die ma-kat maak ook intussen haar verskyning, wildvreemd en grys-gestreep. Ons bespied die pa-kat ook tussen die store, reusagtig swart en wantrouig. Sy bly nie permanent nie, loer net so elke paar dae in, gee bietjie aandag aan haar kroos en verdwyn dan weer. Gelukkig was sy gaaf genoeg om hulle te leer van toiletmaniere so ons hoef nie die sandbakbesigheid te doen nie.

Op ‘n stadium toe loop van die katjies saam met hulle se ma weg en tans het ons gemiddeld 3 katte per dag op die stoep. Hulle tel nou as katte want hulle persoonlikhede het al meer gegroei as hulle lyfies. Ieder geval, Kwaaitjie en Hunter, 2 van die oorspronklike swart katte, het permanent ingetrek maar die res wissel maar so. Daar is elke dag ook ten minste een gryse, hulle wissel mekaar af om een of ander rede.

Hunter het reeds begin jag, waaroor ek baie dankbaar is. Hy kan maar soveel rotte en muise plattrek soos hy wil, sal nie kla nie. Kwaaitjie dink weer sy is ‘n hond: ek het vir hulle ‘n sagte balletjie met ‘n klokkie in gegee en as ek dit vir haar gooi gaan haal sy dit in haar bekkie en bring dit weer vir my. Die gryses, Strepies en Vaalkat, is eintlik maar net daar vir die mooi en die miaau.

Ja, nou het ek ‘n stoep vol ge-erfde katte, wat my baie plesier verskaf, wat aangehuppel kom as ek in die middae voor die waenhuis stop, wat ek in die nabye toekoms wil laat steriliseer, die ma inkluis, as ek haar net kon gevang kry!

Groetnis