Die meisie in die spinnerak

David Lagercrantz is nie Stieg Larsson nie, maar hy is ook nie sleg nie.

Wie is David Lagercrantz en Stieg Larsson? Beide is Sweedse skrywers van misdaadfiksie en beide het bygedra tot die Millenium reeks. Die Millennium reeks het begin as die Millenium-trilogie (“The girl with the dragon tattoo,” “The girl who played with fire,” en “The girl who kicked the hornets’ nest”), geskryf deur Stieg Larsson. Larsson sterf egter aan ‘n hartaanval voor die trilogie gepubliseer kan word. Volgens sy lewensmaat het hy reeds ‘n raamwerk uiteengesit vir die vierde boek maar sy weier om dit met sy uitgewer te deel.

David Lagercrantz word toe genader om die reeks oor te vat en die vierde boek, naamlik “The girl in the spider’s web” word in 2015 gepubliseer. Dieselfde karakters, dieselfde agtergrond en dieselfde storiewêreld. Maar natuurlik met sy eie persoonlike stempel daarop.

In kort fokus die Millennium reeks op die avonture (nie heeltemal die regte woord nie, die Engelse ‘exploits‘ sou beter werk) van twee Swede, Lisbeth Salander en Mikael Blomkwist, asook ‘n verskeidenheid gure en ongure karakters wat hul paaie kruis. Lisbeth het ‘n moeilike kinderlewe gehad en sy werk stadig maar seker aan ‘n vergeldingsplan, gemik op die man wat die wortel van al haar kwaad is. Bygesê, sy verafsku alle mans wat vroue haat en mishandel en sy dink baie kreatiewe maniere uit om hulle te laat boet daarvoor. Mikael Blomkwist is ‘n gerekende joernalis wat nie sukkel om vrouens te verlei nie. Lisbeth en Mikael se paaie kruis wanneer hy haar vaardighede as kuberkraker inspan om ‘n vermiste persoon wat reeds dekades lank vermis word, op te spoor. Wanneer die twee hul uitsonderlike vermoëns om inligting uit te snuffel bymekaarsit, spat die vonke en ontdek hul baie meer as waarop hul gereken het. Deur die loop van die eerste drie boeke beweeg Lisbeth, met die hulp van Mikael en die handjie vol mense wat haar goedgesind is, al nader aan haar einddoel, onortodokse metodes en al.

Vir die grootste deel van die boek het hy hom uiters goed van sy taak gekwyt. Lisbeth was nogsteeds Lisbeth, bedonderd en moeilik, en Mikael was nogsteeds Mikael, ewig opsoek na die storie agter die storie. Maar Lagerkrantz was soms net ‘n bietjie te sag en romanties in vergeleke met die eerste 3 boeke uit Larsson se pen. Die slotparagrawe, waar Lisbeth vir Mikael gaan opsoek was ook heeltemal teen Lisbeth se manier van doen en praat. Ek hou van ‘n happy ending maar daai een val nou nie so lekker op die verbeelding nie. Ook sy gewoonte om hoofstukke af te sluit met ‘n sin of twee wat soos goedkoop ‘click-bait‘ lees het my nie aangestaan nie. (Click-bait is ‘n verskynsel wat deesdae orals op-pop, veral op sosiale media en nuuswebwerwe, waar die opskrif so geskryf word dat dit absoluut niks weggee van die artikel nie en jou dus dwing om op die skakel te kliek as jy meer wil weet. Meeste van die tyd is dit dan ‘n niksseggende artikel wat eintlik nie eens internetspasie werd is nie.)

Die storielyn was ‘n behoorlike wilde rit gewees, vol verrassings en eintlik heel bevredigend. Sommige goedjies was dalk net bietjie te gerieflik ter wille van die storie (byvoorbeeld die outistiese seun se wye verskeidenheid talente) maar ons sal nou nie hare kloof daaroor nie, enige iets is immers moontlik.

Sommige bronne beskryf die boek as “fan-fiction” (fiksie gegrond op die karakters maar geskryf deur ‘n aanhanger) en dalk moet ‘n mens dit in daardie lig sien. Dit kan ook wees dat sekere nuanses verander het met die vertaling van die oorspronklike Sweeds na Engels. Lagercrantz het my oortuig en ek is tevrede maar ek het so ‘n klein bietjie meer verwag wat die konstantheid van die karakters betref. Ja, daar was karakter-groei gewees en ek misken dit nie maar ‘n jakkals verander van haar maar nie van snaar nie.

All-in-all bly die Millennium-reeks misdaadfiksie wat die moeite werd is om te lees en jouself in te verloor. “The girl in the spider’s web” doen nie afbreek aan die reeks nie, kom ons hoop daar is ‘n vyfde boek oppad.

My liewe tyd

Ek is in my derde week terug by die werk. Vanaf ek hier ingestap het was dit nog net een malle rondhollery maar ek hanteer dit. Die Kleinman groei ‘n barshou, raak by die dag ouliker en floreer by die creche. Manlief het sy eerste oesseisoen by die nuwe werk oorleef en alhoewel daar maar baie uitdagings is lyk dit darem of die skuif ‘n goeie ding was.

Maar ek, ek kry nie veel tyd vir myself nie. (Ek kla nie, julle sal nou sien.) Tussen my mamma-dinge en my vroulief-dinge is daar saans nie tyd vir die dinge waarvoor ek so lief is nie: ‘n storieboek, ‘n stukkie hekelwerk, ‘n bietjie naaldwerk. Alles het agterwee gebly.

Maar alles is darem nie verlore nie (en dis nou hoekom ek sê ek kla nie): my teetye en middagetes by die werk span ek nou maar in vir my-tyd. ‘n Halfuur se boeklees deur die loop van die dag doen wondere en mens kan nogal ‘n hele paar steke hekel in ‘n halfuur se tyd. Ongelukkig is dit nou nie prakties om my naaldwerkmasjien saam te sleep werk toe nie…

‘n Week se middagetes en halfure was dus ‘n aanvaarbare prys om te betaal om die vierde boek in die Millennium reeks van Stieg Larsson te kon deurlees. Volgende aan die beurt is ‘n breipatroon vir ‘n pullover vir die Kleinman en ‘n hekelpatroon vir hom vir ‘n groter mussie (want die weer hier by ons hou nie altyd by die seisoene nie). Hulle sê mos ‘n boer (of in die geval ‘n boervrou) maak ‘n plan…

Groetnis

Doodloopstrate, nekvoutjies en hoop

September bring nie net die lente nie, hierdie jaar bring dit ook vir my en Manlief ‘n klein lyfie, ‘n groot verantwoordelikheid en ‘n nuwe titel: Mamma en Pappa. Ons was vanmiddag vir ons 16 weke sonar, vol hoop om te sien of dit ‘n seuntjie of ‘n dogtertjie is. Klein boggertjie wou egter nie so lê dat ons kon sien nie en het daai naelstring mt mag en mening tussen die beentjies vasgeknyp!


Ek en Manlief is aanstaande maand al 7 jaar getroud. In Junie vier ons 9 jaar saam met mekaar. Van ‘n ge-orkestreerde ontmoeting by die kerkbasaar tot nou was ‘n ontdekkingsreis vol kronkelpaaie en reguitpaaie, ompaaie en afdraaie, kortpaaie en langpaaie. Maar dit was lekker en ons het saam gegroei en saamgegroei in ons saamwees.

Een ding wat ons wel geleer het is dat, al het jy al die padkaarte, wegwysers en koördinate waarop jy jou hande kan lê, dinge nie altyd uitwerk soos jy beplan nie. Ons reis na ouerskap het ongeveer 4 jaar terug afgeskop en tot onlangs het ons ons telkens in doodloopstrate vasgeloop. Eers was daar die ektopiese swangerskappe, toe die implikasies van polisistiese ovariums, die realiteit van herabsorpsie en vroeë miskrame. Maak inligting bymekaar, probeer sin maak van al die mediese terminologie, probeer dit vereenvoudig sodat ‘n gewone mens dit kan verstaan, begryp, inneem, hanteer. Maar hierdie keer was anders, hierdie keer het die pad bly kronkel daar waar die ander ons reeds met ‘n “jammer, dis die einde” begroet het.

Vroeg in Januarie het ek egter ‘n gevoel gekry en ons het toe op 3 weke uitgevind dat ek swanger is, sommer met ‘n Clearblue, die volgende dag met ‘n properse bloedtoets.

Ddes15

Manlief verwys altyd na daai tyd van die maand as “Die koms van Smaug” (Smaug is die draak in JRR Tolkien se “The Hobbit”)

 

Met die 8 weke sonar was die dingetjie so groot soos ‘n blueberry, ‘n troetelnaampie wat toe sommer vasgesteek het. Tydens die 8 weke besoek het die Gineakoloog ons ingelig oor die nuchal translucency scan, die meet van die nekvoutjie om te bepaal of daar ‘n risiko vir ‘n moontlike chromosoom-afwykings is. Hy het ons gevra om solank te dink en te gesels oor wat ons sou doen as die risiko wel daar sou wees.

En so breek die 12 weke afspraak aan en die Dokter meet en die Dokter meet en die nekvoutjie wil nie dunner raak nie. Ons het twee opsies: 1) Aanvaar die risiko en wag tot by geboorte om te bepaal of Blueberry ‘n afwyking het; of 2) Doen verdere toetse om meer sekerheid te kry. Ons kies die verdere toetse en ons het toe weer twee opsies: 1) Chorionic villus sampling en ‘n amniosintese (relatief goedkoop maar daar bestaan ‘n gevaar vir ‘n miskraam); of 2) Non-invasive pre-natal bloedtoets (ook bekend as die Harmony toets) waar die DNA van die fetus geïsoleer word van die DNA van die moeder en daar dan deur genetiese toetse bepaal word of daar ‘n chromosoom-afwyking is (tot 99.9% akkuraat maar moer duur – die bloed moet die VSA binne 7 dae bereik vir toetsing).

Ons kies die Harmony toets, laat trek die bloed en ons wag. En ons wag. En ons raak bietjie-bietjie van ons verstand af. En ons wag nog ‘n bietjie en presies 2 weke later kry ons die uitslae: Die toets dui met 99.7% akkuraatheid aan dat Blueberry okay is, ons hoef nie te worry nie, daar is geen afwykings nie. Ons is dankbaar, so ongelooflik dankbaar.

Hopelik sal Blueberry oor 4 weke mooi saamwerk sodat ons behoorlik kan begin regmaak vir sy of haar koms. Babakamer, kleertjies, noodsaaklike toerusting…

 

 

Kerrieboontjies

Ek het Maandagaand ‘n inkopiesak vol vars groenboontjies persent gekry, wat toe terstond Dinsdagaand in ‘n kooksel kerrieboontjies verander het. Ek het sommer die Kook en Geniet se resep gebruik maar ek het ‘n bietjie Maizena en ‘n hoogvol lepel borrie bygesit, anders is die bottels mos so ‘n vaal groen…

 

Kerrieboontjies

1 kg groenboontjies, gekerf

500 g uie, gekerf

500 ml water

10 ml sout

250 ml asyn

15 ml koekmeelblom

15 ml maizena

10 ml matige kerriepoeier

hoogvol teelepel borrie

250 ml suiker

 

Kook die eerste 4 bestandele vir 10 minute saam. Meng dan die res van die bestandele en voeg dit by. Kook dan tot die bone so sag is soos jy dit verkies. Gebruik dit warm of bottel in gesteriliseerde flesse.

2015 - 2

2015 - 3.jpg

2015 - 5.jpg

2015 - 6.jpg

Groetnis