Die meisie in die spinnerak

David Lagercrantz is nie Stieg Larsson nie, maar hy is ook nie sleg nie.

Wie is David Lagercrantz en Stieg Larsson? Beide is Sweedse skrywers van misdaadfiksie en beide het bygedra tot die Millenium reeks. Die Millennium reeks het begin as die Millenium-trilogie (“The girl with the dragon tattoo,” “The girl who played with fire,” en “The girl who kicked the hornets’ nest”), geskryf deur Stieg Larsson. Larsson sterf egter aan ‘n hartaanval voor die trilogie gepubliseer kan word. Volgens sy lewensmaat het hy reeds ‘n raamwerk uiteengesit vir die vierde boek maar sy weier om dit met sy uitgewer te deel.

David Lagercrantz word toe genader om die reeks oor te vat en die vierde boek, naamlik “The girl in the spider’s web” word in 2015 gepubliseer. Dieselfde karakters, dieselfde agtergrond en dieselfde storiewêreld. Maar natuurlik met sy eie persoonlike stempel daarop.

In kort fokus die Millennium reeks op die avonture (nie heeltemal die regte woord nie, die Engelse ‘exploits‘ sou beter werk) van twee Swede, Lisbeth Salander en Mikael Blomkwist, asook ‘n verskeidenheid gure en ongure karakters wat hul paaie kruis. Lisbeth het ‘n moeilike kinderlewe gehad en sy werk stadig maar seker aan ‘n vergeldingsplan, gemik op die man wat die wortel van al haar kwaad is. Bygesê, sy verafsku alle mans wat vroue haat en mishandel en sy dink baie kreatiewe maniere uit om hulle te laat boet daarvoor. Mikael Blomkwist is ‘n gerekende joernalis wat nie sukkel om vrouens te verlei nie. Lisbeth en Mikael se paaie kruis wanneer hy haar vaardighede as kuberkraker inspan om ‘n vermiste persoon wat reeds dekades lank vermis word, op te spoor. Wanneer die twee hul uitsonderlike vermoëns om inligting uit te snuffel bymekaarsit, spat die vonke en ontdek hul baie meer as waarop hul gereken het. Deur die loop van die eerste drie boeke beweeg Lisbeth, met die hulp van Mikael en die handjie vol mense wat haar goedgesind is, al nader aan haar einddoel, onortodokse metodes en al.

Vir die grootste deel van die boek het hy hom uiters goed van sy taak gekwyt. Lisbeth was nogsteeds Lisbeth, bedonderd en moeilik, en Mikael was nogsteeds Mikael, ewig opsoek na die storie agter die storie. Maar Lagerkrantz was soms net ‘n bietjie te sag en romanties in vergeleke met die eerste 3 boeke uit Larsson se pen. Die slotparagrawe, waar Lisbeth vir Mikael gaan opsoek was ook heeltemal teen Lisbeth se manier van doen en praat. Ek hou van ‘n happy ending maar daai een val nou nie so lekker op die verbeelding nie. Ook sy gewoonte om hoofstukke af te sluit met ‘n sin of twee wat soos goedkoop ‘click-bait‘ lees het my nie aangestaan nie. (Click-bait is ‘n verskynsel wat deesdae orals op-pop, veral op sosiale media en nuuswebwerwe, waar die opskrif so geskryf word dat dit absoluut niks weggee van die artikel nie en jou dus dwing om op die skakel te kliek as jy meer wil weet. Meeste van die tyd is dit dan ‘n niksseggende artikel wat eintlik nie eens internetspasie werd is nie.)

Die storielyn was ‘n behoorlike wilde rit gewees, vol verrassings en eintlik heel bevredigend. Sommige goedjies was dalk net bietjie te gerieflik ter wille van die storie (byvoorbeeld die outistiese seun se wye verskeidenheid talente) maar ons sal nou nie hare kloof daaroor nie, enige iets is immers moontlik.

Sommige bronne beskryf die boek as “fan-fiction” (fiksie gegrond op die karakters maar geskryf deur ‘n aanhanger) en dalk moet ‘n mens dit in daardie lig sien. Dit kan ook wees dat sekere nuanses verander het met die vertaling van die oorspronklike Sweeds na Engels. Lagercrantz het my oortuig en ek is tevrede maar ek het so ‘n klein bietjie meer verwag wat die konstantheid van die karakters betref. Ja, daar was karakter-groei gewees en ek misken dit nie maar ‘n jakkals verander van haar maar nie van snaar nie.

All-in-all bly die Millennium-reeks misdaadfiksie wat die moeite werd is om te lees en jouself in te verloor. “The girl in the spider’s web” doen nie afbreek aan die reeks nie, kom ons hoop daar is ‘n vyfde boek oppad.

My liewe tyd

Ek is in my derde week terug by die werk. Vanaf ek hier ingestap het was dit nog net een malle rondhollery maar ek hanteer dit. Die Kleinman groei ‘n barshou, raak by die dag ouliker en floreer by die creche. Manlief het sy eerste oesseisoen by die nuwe werk oorleef en alhoewel daar maar baie uitdagings is lyk dit darem of die skuif ‘n goeie ding was.

Maar ek, ek kry nie veel tyd vir myself nie. (Ek kla nie, julle sal nou sien.) Tussen my mamma-dinge en my vroulief-dinge is daar saans nie tyd vir die dinge waarvoor ek so lief is nie: ‘n storieboek, ‘n stukkie hekelwerk, ‘n bietjie naaldwerk. Alles het agterwee gebly.

Maar alles is darem nie verlore nie (en dis nou hoekom ek sê ek kla nie): my teetye en middagetes by die werk span ek nou maar in vir my-tyd. ‘n Halfuur se boeklees deur die loop van die dag doen wondere en mens kan nogal ‘n hele paar steke hekel in ‘n halfuur se tyd. Ongelukkig is dit nou nie prakties om my naaldwerkmasjien saam te sleep werk toe nie…

‘n Week se middagetes en halfure was dus ‘n aanvaarbare prys om te betaal om die vierde boek in die Millennium reeks van Stieg Larsson te kon deurlees. Volgende aan die beurt is ‘n breipatroon vir ‘n pullover vir die Kleinman en ‘n hekelpatroon vir hom vir ‘n groter mussie (want die weer hier by ons hou nie altyd by die seisoene nie). Hulle sê mos ‘n boer (of in die geval ‘n boervrou) maak ‘n plan…

Groetnis

Doodloopstrate, nekvoutjies en hoop

September bring nie net die lente nie, hierdie jaar bring dit ook vir my en Manlief ‘n klein lyfie, ‘n groot verantwoordelikheid en ‘n nuwe titel: Mamma en Pappa. Ons was vanmiddag vir ons 16 weke sonar, vol hoop om te sien of dit ‘n seuntjie of ‘n dogtertjie is. Klein boggertjie wou egter nie so lê dat ons kon sien nie en het daai naelstring mt mag en mening tussen die beentjies vasgeknyp!


Ek en Manlief is aanstaande maand al 7 jaar getroud. In Junie vier ons 9 jaar saam met mekaar. Van ‘n ge-orkestreerde ontmoeting by die kerkbasaar tot nou was ‘n ontdekkingsreis vol kronkelpaaie en reguitpaaie, ompaaie en afdraaie, kortpaaie en langpaaie. Maar dit was lekker en ons het saam gegroei en saamgegroei in ons saamwees.

Een ding wat ons wel geleer het is dat, al het jy al die padkaarte, wegwysers en koördinate waarop jy jou hande kan lê, dinge nie altyd uitwerk soos jy beplan nie. Ons reis na ouerskap het ongeveer 4 jaar terug afgeskop en tot onlangs het ons ons telkens in doodloopstrate vasgeloop. Eers was daar die ektopiese swangerskappe, toe die implikasies van polisistiese ovariums, die realiteit van herabsorpsie en vroeë miskrame. Maak inligting bymekaar, probeer sin maak van al die mediese terminologie, probeer dit vereenvoudig sodat ‘n gewone mens dit kan verstaan, begryp, inneem, hanteer. Maar hierdie keer was anders, hierdie keer het die pad bly kronkel daar waar die ander ons reeds met ‘n “jammer, dis die einde” begroet het.

Vroeg in Januarie het ek egter ‘n gevoel gekry en ons het toe op 3 weke uitgevind dat ek swanger is, sommer met ‘n Clearblue, die volgende dag met ‘n properse bloedtoets.

Ddes15

Manlief verwys altyd na daai tyd van die maand as “Die koms van Smaug” (Smaug is die draak in JRR Tolkien se “The Hobbit”)

 

Met die 8 weke sonar was die dingetjie so groot soos ‘n blueberry, ‘n troetelnaampie wat toe sommer vasgesteek het. Tydens die 8 weke besoek het die Gineakoloog ons ingelig oor die nuchal translucency scan, die meet van die nekvoutjie om te bepaal of daar ‘n risiko vir ‘n moontlike chromosoom-afwykings is. Hy het ons gevra om solank te dink en te gesels oor wat ons sou doen as die risiko wel daar sou wees.

En so breek die 12 weke afspraak aan en die Dokter meet en die Dokter meet en die nekvoutjie wil nie dunner raak nie. Ons het twee opsies: 1) Aanvaar die risiko en wag tot by geboorte om te bepaal of Blueberry ‘n afwyking het; of 2) Doen verdere toetse om meer sekerheid te kry. Ons kies die verdere toetse en ons het toe weer twee opsies: 1) Chorionic villus sampling en ‘n amniosintese (relatief goedkoop maar daar bestaan ‘n gevaar vir ‘n miskraam); of 2) Non-invasive pre-natal bloedtoets (ook bekend as die Harmony toets) waar die DNA van die fetus geïsoleer word van die DNA van die moeder en daar dan deur genetiese toetse bepaal word of daar ‘n chromosoom-afwyking is (tot 99.9% akkuraat maar moer duur – die bloed moet die VSA binne 7 dae bereik vir toetsing).

Ons kies die Harmony toets, laat trek die bloed en ons wag. En ons wag. En ons raak bietjie-bietjie van ons verstand af. En ons wag nog ‘n bietjie en presies 2 weke later kry ons die uitslae: Die toets dui met 99.7% akkuraatheid aan dat Blueberry okay is, ons hoef nie te worry nie, daar is geen afwykings nie. Ons is dankbaar, so ongelooflik dankbaar.

Hopelik sal Blueberry oor 4 weke mooi saamwerk sodat ons behoorlik kan begin regmaak vir sy of haar koms. Babakamer, kleertjies, noodsaaklike toerusting…

 

 

Kerrieboontjies

Ek het Maandagaand ‘n inkopiesak vol vars groenboontjies persent gekry, wat toe terstond Dinsdagaand in ‘n kooksel kerrieboontjies verander het. Ek het sommer die Kook en Geniet se resep gebruik maar ek het ‘n bietjie Maizena en ‘n hoogvol lepel borrie bygesit, anders is die bottels mos so ‘n vaal groen…

 

Kerrieboontjies

1 kg groenboontjies, gekerf

500 g uie, gekerf

500 ml water

10 ml sout

250 ml asyn

15 ml koekmeelblom

15 ml maizena

10 ml matige kerriepoeier

hoogvol teelepel borrie

250 ml suiker

 

Kook die eerste 4 bestandele vir 10 minute saam. Meng dan die res van die bestandele en voeg dit by. Kook dan tot die bone so sag is soos jy dit verkies. Gebruik dit warm of bottel in gesteriliseerde flesse.

2015 - 2

2015 - 3.jpg

2015 - 5.jpg

2015 - 6.jpg

Groetnis

sneespapiervliegtuigies

die noord-wes het vanoggend
met die verkeerde voet uit die bed uit opgestaan
en my hart se deur sonder seremonie oopgewaai

verwoed moes ek keer vir die omgee wat wou uitwarrel
keer vir die hopeloos wat met alle mag op sneespapiervliegtuigies wou in
maar my hande was vol woorde uit biggeltraan gedigte
en traanstreepwange stories

ek kon nie alles keer nie
ek kon nie alles red nie
ek kon nie alles
ek kon nie

want my skouers was nie so breed soos ek gesê het nie

dalenatjie

dont stop said she

Het mos toe nou die dag wéér Spud 2 gekyk en nou bly ek lag by die gedagte aan The Gov wat vir Spud en Boggo e e cummings laat opsê op die eerste rugbyspan se spesiale veld… Die gedig voel vir my altyd so stout, kan jy jou voorstel die effek daarvan op n klas vol 15 jarige laities met net ‘n handvol op die brein….

may i feel said he

by e e cummings

may i feel said he
(i’ll squeal said she
just once said he)
it’s fun said she

(may i touch said he
how much said she
a lot said he)
why not said she

(let’s go said he
not too far said she
what’s too far said he
where you are said she)

may i stay said he
(which way said she
like this said he
if you kiss said she

may i move said he
is it love said she)
if you’re willing said he
(but you’re killing said she

but it’s life said he
but your wife said she
now said he)
ow said she

(tiptop said he
don’t stop said she
oh no said he)
go slow said she

(cccome?said he
ummm said she)
you’re divine!said he
(you are Mine said she)

Laatnag

jou vingers tas vlinderfyn

trek ‘n kurwe oor my kuit

jou vingers draai sirkels

al om en om

trek strepies

in die waai van my been

jou vingers skets ‘n lyn

oor my bobeen,

in die lengte op

al op, al op

 

ek sug sag

jou oë vonkel

jou glimlag is heuning

dit nooi my nader

ek voel jou hande

hande wat my liefhet

jou oë

jou mond

jou neus

wat my begeer

 

jy luister fyn

na my asemhaling

na die beweging van my lyf

op die koel laken onder my

luister hoe jou soetsag asem

belustig

‘n siddering deur my lyf stuur

as jy dit soel oor my nek

my skouer

uitblaas

 

Dalenatjie

2014

Write me a letter

Write me a letter of undying lust
Of damp cotton sheets
And foggy windows

Describe me your hands
And the places they go
And how they want and need to touch me

Walk me through the contours
Of my body
And of your lips awaiting the journey

Write me a letter of undying lust
Of mind, heart and body
And seal it with your kiss

Ek dink hierdie som die situasie taamlik goed op. Sterkte aan die boere wat tans deur die stakings geaffekteer word.

Johan Fourie's blog

The farm strikes and social unrest in the Western Cape over the last week has created considerable emotional distress on both sides. Farm workers complain about their R70-a-day wages, while farm owners are aggrieved about the loss of output (remember, we are close to harvest season), threat to their security and destruction of capital (hundreds of vineyards and several buildings have been burned down). And then there are the other interest groups, the trade unions, the political parties (the DA governs the Western Cape, the only province not to be governed by the ruling ANC), and the media with their own vested interests and polarised audiences.

As always, emotive politics dominate the debate. COSATU, headed by the charismatic Tony Ehrenreich, calls for mass action against the “exploitation” of farm workers. The national Minister of Agriculture, Forestry and Fisheries, Tina Joemat-Pettersson, has said that through the strikes, the workers have shown…

View original post 938 more words

Die bergkamp wat ‘n rivierkamp geword het en in ‘n bakkiekamp ge-eindig het

Ons jaarlikse vakansie het ons hierdie jaar na Namibia geneem. Twee en ‘n half weke se toer deur ‘n pragtige land vol geskiedenis en landskappe wat jou asem wegslaan. Wat ‘n ondervinding?! Te veel om te doen en hopeloos te min tyd – ons sal maar weer eendag moet gaan…

 

Iewers in die laaste week was Sossusvlei aan die beurt. Ons wil aan die voet van Duin 45 gaan staan en asem ophou en na die wind luister wat die sandkorreltjies in sulke mooi vlagies van die duin se kruin af waai. Die kenners (i.e. die wat al daar was) beveel aan dat jy met sonsonder of sonsopkoms gaan vir die mooiste fotos. Kampplek naby aan Sossus is egter skaars en die naaste wat ons kon kom is so 60km noord daarvan af. Ek doen toe die bespreking via ‘n toerismewebtuiste en daarvolgens kamp ons in die betrokke gasteplaas se rivierkamp. Daar aangekom blyk dit toe dat ons geboek is vir die bergkamp – meer primitief en afgesonder as die rivierkamp, maar dis okay, want ons is liggies voorberei vir primitief. Afgesonder kan tog nie so erg wees nie.

 

Die dametjie aan stuur van sake beduie ons toe daar in ‘n rigting in. “Sien jy daai ry bome daar? Daar teen die berg? Volg daai pad wat jy daar sien totdat jy in daai bome inry. Die pad stop sommer in die kampplek.”

 

Ons klim weer in die bakkie en ry na die aangewese pad. Draai af en ry in die rigting van die aangewese bome, rustig op ‘n tweespoor-paadjie. En ons ry en ons ry en ons ry nog ‘n bietjie. Skielik is die kampplek voor ons. ‘n Ooptetjie met twee doringbome, elk met sy eie versamelnes, ‘n skuifbare braai en ‘n paar klippe. Verder niks. Toe ons begin rondstap en die plek beginne verken, kom ons af op ‘n netjiese twee-stort en twee-toilet ablusie blok – met ‘n donkie. Manlief is okay daarmee, hy gee te kenne dat hy weet hoe om die gevaarte te werk.

 

So slaan ons kamp op, rig die tentjie in vir slaap en maak ons tuis op ons kampstoele. Manlief steek die vuur aan, ons drink ‘n ietsie, gesels bietjie, gaan trek ‘n warm ding aan en verlustig ons aan die mooi natuur en die kattermaai van die geveerdes in die versamelneste hier neffens ons. Dit raak donker en dit raak koud maar dis lekker in die oopte. Na ‘n heerlike ete van brotchen met steak en avo sit ons stil en behaaglik op ons stoele. Dit word stil om ons. Baie stil. Iets ritsel links van my. Iets anders nog nader. ‘n Vlagie rook vang die hoek van Manlief se oog en lyk soos iemand wat skalks verby die kampplek hardloop. Hy slaan skone hoendervleis uit. Iets ritsel weer hier langs my. Ek kyk vir Manlief en Manlief kyk vir my. Soos blits spring ons op, dra alles uit die bakkie se canopy uit in die tent in, en dra ons slaapgoed in die canopy in. Afgesonder was skielik nie meer so romanties nie… Ons besoek vinnig, saam-saam, elkeen met ‘n flits die ablusiegeriewe en klouter toe so gou ons kan in die canopy in. Dis bietjie beknop – ons het ‘n dubbelkajuit – maar dis fine, want nou hoor ons niks ritsel nie en sien nie spoke rondhol nie.

 

Gemaklik het ons nie geslaap nie en werklikwaar was daar niks om voor bang te wees nie. Die volgende oggend kon ons daaroor lag, nou nog giggel ons daaroor, maar daai rivierkamp wat bergkamp geword het en toe as ‘n bakkiekamp uitgedraai het, sal ons nie sommer vergeet nie.

 

Groetnis