Blou van onthou of nie onthou?

Marita van der Vyver se “Die blou van onthou” het so ‘n paar weke gelede op my leeslysie beland toe my sussie dit in my hande gestop het en aanbeveel het dat ek dit lees. Nie dat dit moeilik was om my te oortuig nie, Marita het my nog nooit in die steek gelaat nie.

Ek was weereens beïndruk met haar vermoë om moeiteloos in tyd rond te reis, soos sy ook gemaak het in “Griet skryf ‘n sprokie” (sprokieswêreldreis tel ook!) Haar fokus op die fynere details van elke era waarin die storie afspeel het my ook weereens laat besef hoeveel navorsing in die skryfproses ingaan. Dit is nie net ‘n geval van maak die verbeelding los en laat hom/haar hardloop nie, nee-nee, jy kan skryf wat jy wil maar as dit nie ‘n serp van geloofwaardigheid dra nie, help dit niks.

Afgesien van die stories wat saam-saam, soos die blou portugeuse teëls teen die mure, die verhaal vorm, was ek beïndruk met die ontknoping en die einde van die boek. Vir ‘n slag het ek nie so gekul gevoel, so asof die skrywer my nog ‘n paar paragrawe skuld nie. Toe die agterblad en die laaste blad mekaar met ‘n ligte plofgeluid ontmoet het, was ek tevrede.Die-blou-van-onthou-front-

Advertisements

Lewer kommentaar

Verskaf jou besonderhede hieronder of klik op 'n logo om in te teken:

WordPress.com Logo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by WordPress.com. Log Out /  Verander )

Google photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Google. Log Out /  Verander )

Twitter picture

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Twitter. Log Out /  Verander )

Facebook photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Facebook. Log Out /  Verander )

Connecting to %s